Fyrir öll börn

Í apríl síðastliðnum kom út skýrsla Barnaheilla um fátækt barna í Evrópu. Þar kom meðal annars fram að 16% allra barna á Íslandi búa við fátæktarmörk. Þessi börn fara á mis við margt það sem samfélagið hefur upp á að bjóða. Þessi börn forðast að mæta í afmæli því þau hafa ekki efni á afmælisgjöfum, þau halda ekki eigin afmæli, stunda ekkert eða takmarkað frístundastarf. Stórir hlutar samfélagsins eru þeim lokaðir.
Samfélag sem vill stæra sig af því að allir hafi jöfn tækifæri þarf að huga að því hvernig börn sem alast upp við lítil efni geta tekið þátt á öllum sviðum samfélagsins. Það er meðal annars þess vegna sem Vinstrihreyfingin – grænt framboð leggur áherslu á gjaldfrjálsa grunnþjónustu við börn. Þar teljum við með gjaldfrjálsan leikskóla, gjaldfrjálsar skólamáltíðir og gjaldfrjáls frístundaheimili; því að við teljum að þetta sé besta leiðin til að tryggja öllum börnum jöfn tækifæri.

Nú kynni einhver að benda á að ódýrari leið sé að gefa hinum tekjulágu afslátt; tekjutengja gjöldin fyrir grunnþjónustuna og koma þannig til móts við efnaminni fjölskyldur. Á því er hins vegar mikill munur að byggja samfélag þar sem efnaminna fólk getur sótt sér sérstaka fátækrastyrki eða bjóða einfaldlega upp á sömu grunnþjónustu fyrir alla óháð tekjum. Síðarnefnda hugmyndafræðin hefur verið undirstaða félagshyggju. Þannig voru grunnskólar byggðir upp á Norðurlöndum; sem almannagæði sem ættu að standa öllum til boða óháð stétt og stöðu. Tilgangurinn? Hver annar en að mennta fólk til hagsbóta fyrir samfélagið en líka til að skapa hverjum og einum tækifæri til að bæta líf sitt, þroskast og komast til manns.

Langt er um liðið síðan grunnskólamenntun varð almannagæði og margt hefur breyst. Til að mynda er leikskólinn nú viðurkenndur sem fyrsta skólastigið á Íslandi og langflest börn njóta þar frábærs starfs. Rannsóknir benda til þess að leikskóladvöl styðji mjög við börn í námi á síðari stigum og ekki síst þess vegna skiptir máli að við gerum leikskólann gjaldfrjálsan, tryggjum þátttöku allra og viðurkennum í raun leikskólastigið sem fyrsta skólastigið. Þar með er ekki sagt að mikilvægt sé að bæta kjör leikskólakennara; það er svo sannarlega brýnt verkefni. Gjaldfrjáls leikskóli útilokar það ekki, ekki frekar en nokkrum dettur í hug að hefja gjaldheimtu fyrir grunnskólamenntun til að bæta kjör grunnskólakennara,

Stór skref hafa verið stigin í almennu frístundastarfi barna; æ fleiri börn taka þátt í skipulögðu frístundastarfi sem verður stöðugt faglegra og metnaðarfyllra með aukinni háskólamenntun á þessu sviði og auknum rannsóknum. Það er mikilvægt að öll börn eigi þar jöfn tækifæri í raun. Síðast en ekki síst vil ég nefna skólamáltíðirnar sem til að mynda finnsk stjórnvöld tóku á sínum tíma ákvörðun um að hafa gjaldfrjálsar og tengja það við örvandi skólaumhverfi sem hefur skilað finnskum skólum miklum árangri.

Skóli er samfélag. Þar er nám barna miðlægt og það skiptir miklu að við búum vel að okkar kennurum með bættum kjörum og góðri menntun. Þar hafa ýmis skref verið stigin á undanförnum árum en betur má ef duga skal. Það er brýnt verkefni að bæta kjör kennara en getur ekki komið í veg fyrir að við stefnum að gjaldfrjálsri grunnþjónustu til að veita öllum börnum jöfn tækifæri og vinna með markvissum hætti gegn þeim vágesti sem fátækt barna er. Íslenskt samfélag á mikinn auð. Við eigum að nýta þann auð til að búa börnunum okkar sem besta og áhyggjuminnsta bernsku. Það skiptir margar fjölskyldur miklu máli að spara sér þau hundruð þúsunda sem á ári hverju renna í gjöld fyrir grunnþjónustu við börn. Grunnþjónustu sem á að vera fyrir öll börn.

Katrín Jakobsdóttir

Greinin birtist fyrst í DV

,

Björt framtíð

Það skiptir máli hvernig við tölum um hlutina, hvernig við sjáum framtíðina fyrir okkur og hvaða orð við notum til að lýsa þeirri framtíð. Í dag eru við lýði orð og hugmyndir sem setja framtíð okkar í mjög svo fyrirfram mótaðan búning. Einstaklingshyggjan er efst á blaði og sú hugmynd að einstaklingurinn sé sjálfstæður gerandi, algerlega við stjórn eigin hugmynda og gerða og þær ráðist nánast aðeins af mati á eigin hagsmunum, hagsmunum sem yfirleitt eru peningalegs eðlis. Frelsi hverfist um þessa hugmynd og þetta frelsi hefur skilgreindan leikvöll, markaðinn sem er orðin alltumlykjandi og er að verða grundvöllur allra samskipta okkar. Hvert sem við komum, hvað sem við gerum ráða auglýsingar og almannatenglar upplýsingagjöf, kennarar og læknar eru orðnir þjónustuveitendur og við veljum eins og neytendur í búð.

Markaðurinn er hinsvegar ekki vettvangur frelsis. Það er skilyrt frelsi sem snýst um auðsköpun, framlegð, hagvöxt og störf. Þetta eru ráðandi stef í samfélaginu og ef ekki er hægt að þýða það sem þú segir yfir á eitthvert þeirra er fljótt hætt að hlusta. Hagvöxtur er álitin náttúrulögmál en hvernig sá vöxtur kemur ólíkum hópum til góða er ekki rætt. Hagvexti er nefninlega mjög misskipt. Hvernig krafan um hagvöxt og framlegð er að fara með umhverfi okkar og hvort hagvöxturinn og gróðinn eru að skila einhverri raunverulegri lífsfyllingu eða hamingju falla einnig í skuggann. Hvernig væri að snúa þessu við. Ræða lífsfyllingu, hamingju, heill umhverfis og náttúru og skiptingu þess auðs sem við búum yfir og ræða svo tilhvers hagvöxtur og framlegð ættu að vera?

Atvinna og störf eru annar flötur markaðar og hinnar sjálfgefnu kröfu um hagvöxt og framlegð. En hvað er vinna? Er það kvöð sem við neyðumst til að leysa að jafnaði átta tíma á dag til að geta keypt okkur hamingju? Hvað með alla þá vinnu sem ekki er borguð, sem viðheldur samfélagi okkar, s.s. þegar afi og amma passa eða þegar við tökum til heima. Hvernig væri að snúa hugmyndum okkar um vinnu við? Hætta að horfa á hana sem fjáröflunarleið til að kaupa dót og horfa á vinnu sem uppsprettu lífsfyllingar og hamingju, merkingar og tilgangs. Þá gæti fleira farið að teljast til starfa í okkar samfélagi og það mun hafa raunverulegar afleiðingar fyrir t.d. jafnrétti kynjanna þar sem t.d. umönnum og þrif teljast ekki vinna og eru oft kvennastörf.

Markaðurinn snýst líka um fjárfestingu og kostnað. Fjárfesting er góð, kostnaður slæmur. Þegar einkaaðili byggir skólahús er það fjárfesting til eflingar hagvaxtar en að reka það með skattfé er kostnaður, sem leggur til hallareksturs hins opinbera (þarna er líka áhugaverð kynjavídd en skólastörf oftast kvennastörf). Hvernig væri að snúa þessu við og horfa á rekstur skóla og velferðarþjónustu sem hagvöxt framtíðar, hætta að líta á steypu sem fjárfestingu og horfa frekar til þess sem hún á að hýsa.

Markaðinn, þarf að hugsa útfrá tengslum allra þeirra ólíku einstaklinga sem mynda hann sem heild. Þar hafa ýmsir mikilla hagsmuna að gæta af því að telja okkur trú um að um að markaðurinn sé náttúrulögmál og núverandi skipting auðs mótuð framtakssemi einstaklinga á markaði. Það er gert með orðfæri sem skilgreinir sambönd okkar og hlutverk hverju sinni. Sambönd sem gera okkur meðvirk í viðhaldi kerfisins ef við hugsum ekki vandlega um samhengi orðanna og merkingar þeirra. Að tala um lífsfyllingu, hamingju, gleði og skemmtun án þess að horfa til þess sem mótar skilning okkar á þeim hugmyndum í dag er ekki ávísun á þá björtu framtíð sem margir vilja kenna sig við. Það að andæfa og taka meðvitaða afstöðu gegn þeim hugmyndum og orðum sem skilgreina líf okkar í dag með allri þeirri misskiptingu og sóun sem þeim fylgja er það hinsvegar. Þar duga ekki stubbaknús eða hamingjusöngvar, heldur aðeins raunveruleg þétt og öflug varðstaða um þær hugmyndir sem geta viðhaldið bjartri framtíð allra og fara gegn raunverulegum hagsmunum og völdum í samfélaginu í dag.

Edward Huijbens skipar 2. sæti á lista Vinstri grænna á Akureyri

Fyrir almannahag

Þegar þingi lauk skriðu ýmsir ráðherrar ríkisstjórnarinnar út í birtuna með stórar yfirlýsingar um fyrirætlanir sínar. Heilbrigðisráðherra mætti í fréttir korteri eftir að stjórnarmeirihlutinn samþykkti að dreifa 80 milljörðum af opinberu fé í skuldaleiðréttingar og tilkynnti að selja yrði ríkiseignir til að byggja nýjan Landspítala. Hann minntist ekki einu orði á að á sínum tíma hefði Síminn verið seldur úr almannaeign, meðal annars til að byggja nýjan spítala. Almenningur í landinu man hins vegar vel eftir því og spyr: Hversu oft á að selja nýjar og nýjar almannaeignir til að byggja sama spítalann?

Næstur á svið var fjármálaráðherra sem viðraði áhuga sinn á því að selja hlut í Landsvirkjun; fyrirtæki sem í senn er gríðarmikilvægt fyrir þjóðarhag og mun líklega skila þjóðarbúinu talsverðum arði á næstu árum en heldur þar að auki utan um nýtingu sameiginlegra orkuauðlinda þjóðarinnar sem er mjög mikilvægt að lúti lýðræðislegri stjórn enda um hápólitískar ákvarðanir að ræða. Sem betur fer er að minnsta kosti einn ráðherra ósammála fjármálaráðherranum enda virðist hugmyndin fyrst og fremst sprottin úr pólitísku málsháttasafni Sjálfstæðisflokksins.

Þó að ráðherrarnir tali eins og þeim hafi dottið eitthvað firnasnjallt og óvænt í hug er einkavæðing á almannaeigum ekki ný af nálinni og almenningur fékk að kynnast afleiðingunum af síðasta einkavæðingarflippi í hruninu. Einkavæðingin hefur þó ekki verið bundin við ríkið því ýmis sveitarfélög hafa gengið mjög langt í að einkavæða almannaeigur, oftast undir stjórn Sjálfstæðisflokksins, og mörgum er enn í fersku minni REI-ævintýrið sem snerist um einkavæðingu á hluta Orkuveitu Reykjavíkur og fulltrúar allra annarra flokka en Vinstri-grænna virtust reiðubúnir að samþykkja.

Ég treysti á það að íslenskur almenningur mótmæli kröftuglega frekari einkavæðingu almannaeigna á viðkvæmum tímum þar sem máli skiptir að verja sameignina og komast saman í gegnum eftirhreytur efnahagshrunsins. Einkavæðing dregur úr áhrifum almennings á grunnþjónustu, getur veikt stöðu ríkisins og eykur ójöfnuð. Því skiptir máli að hafa öfluga fulltrúa á þingi og í sveitarstjórnum sem standa vörð um það sem við eigum sameiginlega. Því skiptir miklu að fulltrúar Vinstri-grænna fái sem víðast brautargengi í kosningunum á laugardaginn kemur.

,

Já, þetta er hægt!

Margir hafa velt fyrir sér hvort tillögur okkar Vinstri grænna séu raunhæfar og hvort það sé til peningur fyrir þessu öllu. Við höfum ætíð svarað því játandi og bent á mikilvægi þess að stórauka framlög til menntamála í borginni um leið. Við viljum bæði gera grunnþjónustu við börn gjaldfrjálsa og við viljum líka bæta kjör umönnunarstétta og forgangsraða fjármunum til skólamála í meira mæli en hefur verið gert.

Þetta er hægt og við viljum, og ætlum, að gera það. Við viljum leita allra leiða til að gera samfélagið betra í dag en það var í gær og betra til framtíðar og fyrir komandi kynslóðir. Með róttækum aðgerðum í þágu barna getur borgin gert sitt til að útrýma fátækt, auka velferð og jöfnuð og koma í veg fyrir misskiptingu. Það er samfélag sem við getum öll samþykkt og því ætti að vera auðvelt að samþykkja stefnu okkar Vinstri grænna í borginni.

Fimm ára plan
Smelltu á mynd til að stækka

Líf Magneudóttir skipar 2.sæti á lista Vinstri grænna í Reykjavík

,

Skilyrðum ekki fjárhagsaðstoð

“Okkur finnst ekki eðlilegt að námsmaður geti rölt inn á hverfismiðstöð og fengið fjárhagsaðstoð yfir sumarið í stað þess að fá sér vinnu.” sagði Dagur B. Eggertsson í Fréttablaðinu í dag til að rökstyðja þá stefnu Samfylkingarinnar að rétt sé að skilyrða fjárhagsaðstoð sveitarfélagsins.

Svo það sé á hreinu, þá finnst okkur Vinstri grænum það sjálfsagt og eðlilegt. Námsmenn sem af einhverjum ástæðum fá ekki vinnu yfir sumartímann eiga þann eina möguleika að sækja um fjárhagsaðstoð hjá borginni. Og það er sjálfsagt og eðlilegt að veita hana þegar svo ber undir.

Fjárhagsaðstoð er síðasta úrræði borgarbúa, þegar allar aðrar bjargir eru bannaðar. Það er lögbundin skylda sveitarfélaga að veita hana, enda ríkir almenn sátt í samfélaginu um að axla ábyrgð hvert á öðru ef nauðsyn krefur.

Skilyrðing á fjárhagsaðstoð er forsendubrestur á þessum samfélagssáttmála. Þá værum við bara að axla ábyrgð á sumum – á þeim sem eru nógu hraustir eða vel haldnir til að gera það sem þeim er sagt. Velferðarsamfélag skilyrðir ekki fjárhagsaðstoð. Þess vegna sætir furðu að lesa svona ummæli frá oddvita Samfylkingarinnar – Jafnaðarmannaflokks Íslands.

Reykjavíkurborg á að sjálfsögðu að stuðla að aukinni virkni borgarbúa, hvetja til þátttöku á vinnumarkaði, bjóða upp á fjölbreytt virkniverkefni og gera allt sem hægt er til að stuðla ða sem mestri þátttöku í þeim. Það er sjálfsagt og eðlilegt, jafn sjálfsagt og eðlilelgt að það er að námsmaður sem ekki fær vinnu geti fengið fjárhagsaðstoð frá sveitarfélaginu sínu.

Sóley Tómasdóttir skipar 1.sæti á lista Vinstri grænna í Reykjavík

,

(Vaxandi) hatur í garð múslima

Áður fyrr fann skortur á umburðarlyndi og fordómar sér farveg í gyðingahatri. Nú á dögum birtast fordómar einna helst í andúð á íslam.

Þegar byggingarland mosku var smánað í nóvember síðast liðnum virtist lögreglunni ekki liggja á að rannsaka málið þrátt fyrir að tjáning kynþáttahaturs og annarra fordóma sé bönnuð og refsiverð samkvæmt íslenskum lögum. Í tengslum við smánunina kom upp á yfirborðið djúpstæð andúð meðal margra Íslendinga í garð múslíma. Þessi andúð birtist skírt í hatursfullri umræðu í ummælakerfium netmiðla, en einnig á síðum dagblaða. Nýjasta dæmið um þessa andúð er málflutningur oddvita Framsóknaflokksins í Reykjavík sem tekur sér stöðu með níði gegn múslímum þegar hún tekur undir kröfur um að múslímum sé meinað að byggja mosku.

Það er brýnt að uppræta þekkingaleysi um íslam og múslíma. Það er jú þekkingarleysið sem er rót fordómana og skapar hatursfulla umræðu og viðhorf. Þá er mikilvægt að sporna gegn hræðslu fólks gagnvart íslam sem byggir að mestu á úreltum staðalímyndunum og sleggjudómum. Veit oddviti Framsóknaflokksins til dæmis ekki að hluti múslíma á Íslandi eru bornir og barnsfæddir Íslendingar sem hafa valið að skipta um trú? Ekki að það skipti þó máli þegar öllu er á botnin hvolft!

Fordómar í garð múslíma og íslam er raunverulegt vandamál sem við verðum að taka á. Evrópunefnd gegn kynþáttafordómum og umburðarleysi (ECRI) hefur gert athugasemdir við viðhorfi hérlendis til íslam og hefur ítrekað gagnrýnt harðlega hversu lengi múslimar hafa þurft að bíða eftir byggingalóð undir mosku.

Vinstrihreyfingin – grænt framboð grundvallar stefnu sína á jöfnum rétti allra án tillits til kynferðis, kynhneigðar, trúarbragða, litarháttar, uppruna eða félagslegrar stöðu. Það er gríðarlega mikilvægt að allir geri sér grein fyrir þeim hættum sem samfélaginu stafar af auknum fordómum og umburðarleysi.
Vinstri Græn vilja styðja enn betur við mannréttindaskrifstofu Reykjavíkur og grasrótarsamtök sem berjast gegn kynþáttahatri og umburðarleysi og halda áfram að berjast fyrir bættu samfélagi sem byggist á jöfnuði allra. Þá styðja Vinstri græn byggingu mosku í Sogamýri og rétt alls fólks til að stunda sín trúarbrögð. Líka íslam.

Eyrún Eyþórsdóttir skipar 5. sæti á lista Vinstri grænna í Reykjavík
Greinin birtist fyrst á Vísir.is

,

Forgangsröðum rétt

Hlutverk sveitarfélaga er að veita samfélagslega þjónustu. Mikið af henni er lögbundin en þar til viðbótar eru þau að leggja margt til að eigin frumkvæði. Hvort heldur er, þá skiptir öllu hvernig forgangsraðað er. Fyrir okkur sem aðhyllumst félagshyggju og jöfnuð, þýðir það að taka saman ábyrgð á þeim viðfangsefnum og að gæta jöfnuðar við val á verkefnum og hvernig þeim er deilt út.

Oft er sagt að einstakt fólk og sumar fjölskyldur hafi alveg efni á einu og öðru af því sem samfélagið leggur þeim eða börnum þeirra til og þess vegna eigi að tekjutengja gjöld fyrir slíka þjónustu. Ég segi hins vegar: Ef fólk hefur efni á að borga þjónustuna, þá hefur það efni á að borga skatta. Með því að hver og einn borgi fyrir sína þjónustu, þá er hætta á að sumir fái meiri eða betri þjónustu en aðrir. Sem er alveg sök sér, ef ekki er um að ræða grunnþjónustu sem jafnt aðgengi á að vera að. Með tekjutengingu þjónustugjalda verður líka sífellt verið að flokka fólk eftir tekjum sínum og það þarf að rekja fjármál sín fyrir hinum og þessum allsstaðar. Sinnum samfélagsþjónustu sameiginlega, leggjum á sanngjarna og hæfilega skatta til þess og notum þá til að veita öllum sömu grunnþjónustu.

Fyrst er að forgangsraða í þágu barna, það gera foreldrar og það á sveitarfélagið að gera líka. Það getum við gert á margan hátt. Við eigum að bjóða börnum að vera í leikskólum, grunnskólum, framhaldsskólum og félagsstarfi á öllum aldri. Það er löngu orðið almennt viðhorf að grunnskólinn eigi að vera fyrir öll börn óháð efnahag foreldra. Hvers vegna ættu hin skólastigin ekki að vera það líka? Hvers vegna ættum við ekki að jafna aðstöðu barna til félagslegs þroska líka í gegnum aðgang að íþróttum, listgreinum, félagsstarfi og margvíslegum öðrum tómstundum? Mér finnst við eigum að gera það sem samfélag. Þess vegna vil ég lækka leikskólagjöld jafnt og þétt niður í að vera gjaldfrjáls fyrir börn. Þess vegna vil ég að máltíðir og öll kennslugögn séu hluti af rekstri skólans, rétt eins og laun kennara og ræstingafólks. Þess vegna vil ég hækka tómstundastyrki til barna. Þess vegna vil ég hafa auknar og gjaldfrjálsar samgöngur innan þessa stóra sveitarfélags okkar.

Ég nefni börn að þessu sinni, af því þau eru mér efst í huga og af því að ég hef sömu grunn hugmynd um það hvernig við stöndum að annarri brýnni samfélagsþjónustu.

 

Andrés Rúnar Ingason, skipar 1. sæti á V-lista Vinstri grænna í Árborg.
Vinstri Græn Árborg

,

Finnst Samfylkingunni óábyrgt að bæta kjör barnafjölskyldna?

Stór skref hafa verið stigin á síðustu áratugum í þágu barnafjölskyldna og kannski stærsta skrefið þegar leikskólinn var samkvæmt lögum gerður að fyrsta skólastiginu og þegar Reykjavíkurlistinn tryggði að leikskólinn yrði raunverulegur kostur fyrir öll börn.

Enn er staðan þó þannig að foreldrar greiða 10% af kostnaðinum við skólagöngu hvers leikskólabarns en borgin 90%. Það er mat VG að það sé tímabært að hverfa frá þessari gjaldtöku og sömuleiðis gjaldtöku fyrir skólamáltíðir og frístund. Hér er um þjónustu að ræða sem við ættum að líta á sem grunnþjónustu án tillits til efnahags, – þjónustu sem greiða á fyrir úr sameiginlegum sjóðum.

Á Harmageddon í morgun tókust þau á Sóley Tómasdóttir og Skúli Helgason frambjóðandi Samfylkingarinnar. Þar kom fram að honum finnst ekki tímabært að gera leikskólann gjaldfrjálsan, skólamáltíðir og frístundaheimili. Þó kom fram að honum finnst það eigi að vera langtímastefna en hvað? Hvenær á að hefjast handa? Einhverntíma hefði það þótt undarlegt að jafnaðarmannaflokkur stæði á móti róttækum framförum í þágu barna.

Í viðtalinu ræddi Skúli að hér væri um að ræða gríðarlegar fjárhæðir og gekk meira að segja svo langt að segja að ekki væri ábyrgt að lofa þessu. VG í Reykjavík hefur hins vegar sýnt fram á með útreikningum og með ábyrgum hætti að þetta er raunhæf áætlun sem hefur gríðarlega áhrif á stöðu barnafjölskyldna, er mikilvægt skref í baráttunni gegn fátækt en síðast en ekki síst er með þessu verið að viðurkenna skólastigið til fulls sem hluta grunnþjónustunnar.

Sóley benti á hversu ódýrt það væri að segja stuttu fyrir kosningar að hér væri um að ræða langtímastefnu Samfylkingarinnar. Ég tek eindregið undir orð Sóleyjar í lok viðtalsins þegar hún segir: „Hvenær verður þetta raunhæft? Það gerist þegar pólitíski viljinn verður til staðar. Ekki fyrr.“

Þingflokkur Vinstri grænna andmælir aukinni misskiptingu

Nú þegar fyrsti þingvetur ríkisstjórnar Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks er á enda sjást vel pólitískar áherslur ríkisstjórnarinnar. Stefnan virðist beinlínis hafa verið tekin á að auka misskiptingu í samfélaginu; hygla stóreignafólki en hækka gjöld á sjúklinga og námsmenn; og horfa lítt til tekjulægri hópa.

Fyrsta mál ríkisstjórnarinnar var að lækka veiðigjöld upp á 6,4 milljarða króna á ársgrundvelli og undir lok þessa þings var sérstaka veiðigjaldið lækkað enn frekar þannig á árunum að 2013, 2014 og 2015 er búið að lækka veiðigjöldin alls um 18,8 milljarða.

Að sama skapi hefur ríkisstjórnin ákveðið að framlengja ekki auðlegðarskatt en með því var almenningi afsalað tekjum upp á tíu milljarða frá og með árinu 2015.

Í útfærslu á skuldalækkunum ríkisstjórnarinnar birtist sama forgangsröðun. Þar eiga þeir sem hafa hæstar tekjur eða eiga mestar eignir kost á hámarksniðurfellingu skulda. Vaxtabætur handa tekjulægri hópum hafa á sama tíma verið stórlækkaðar. Frá hruni hefur leigjendum fjölgað verulega en fram kemur í skýrslu Hagstofunnar að þetta eigi sérstaklega við um fólk með lágar tekjur. Ekkert er að finna í nýjum tillögum ríkisstjórnarinnar um þennan hóp.

Sú endurráðstöfun fjármuna sem núverandi ríkisstjórn hefur staðið fyrir á fyrsta starfsári sínu mun stórauka ójöfnuð í samfélaginu með neikvæðum félagslegum og hagrænum afleiðingum.

Samstaða stjórnarandstöðuflokkanna á Alþingi hefur varðað miklu á þessu þingi og haft áhrif, til dæmis þegar samkomulagi var náð á Alþingi um að náttúruverndarlög yrðu ekki afturkölluð en gildistöku nýrra náttúruverndarlaga frestað og unnið að úrbótum. Þá var áformuðum breytingum á rammaáætlun hrundið í bili en í báðum þessum málum hefur líka komið til öflugur stuðningur almennings. Málefnaleg framganga núverandi stjórnarandstöðu hefur skilað árangri og breyttum svip á þingstörfum frá því að núverandi stjórnarflokkar voru í stjórnarandstöðu og stunduðu áður óþekkt málþóf í þeim mæli að stórskaðaði störf Alþingis og rúði það trausti

Þingflokkur VG leggur áherslu á félagslegt réttlæti, jöfnuð og græna framtíð hér eftir sem hingað til og vill stuðla að samstöðu allra þeirra sem deila þeim hugsjónum. Þar hefur verulegur árangur náðst og hann þarf að verja og sækja svo fram í þágu komandi kynslóða.

Nánari upplýsingar veitir Svandís Svavarsdóttir, þingflokksformaður VG