#1oli_nordurthing

Jómfrúarræða Óla

Virðulegi forseti

Það er áhugavert að stíga inn á vettvang Alþingis nú þegar hyllir undir lok þingsins og rýna í fjármálaáætlun ríkisstjórnarinnar; sem má segja að sé meginafrakstur þessa þingvetrar. Hún virðist í einfaldri mynd ganga út á þrennt: samdrátt í ríkisrekstri, lágmarksfé í uppbyggingu innviða og því að létta skattbyrði af þeim efnaðari.

Þessari stefnu er svo ætlað að keyra áfram nútímalegt og blómlegt samfélag; byggt á nýsköpun og grænum atvinnuháttum.  (Í anda atvinnustefnu Vinstri grænna frá því fyrir um áratug).

En það verður ekki bæði sleppt og haldið.

Nýsköpun kemur ekki uppúr engu. Sprotar fæðast ekki í fjársveltu menntakerfi.  Ferðaþjónusta þrífst illa á holóttum malarvegum, einfasa rafmagni og ótraustu netsambandi.  Þessir breyttu atvinnuhættir, og sá veruleiki sem við stöndum frammi fyrir, útheimtir einfaldlega verulega öflugri innviði og sterkari samrekstur.

Það er bleikur fíll í þessu líka:  Það er engin alvöru peningastefna til að jarðtengja fjármálaáætlunina. Engin sátt um það hvernig skuli ná stjórn á ofrisi krónunnar.  Það er svo komið að við Íslendingar erum orðin vön því að hugsa og reka okkur sjálf eins og Vogunarsjóðir, sem þrífast best í áhættu og óvissu.

Kjarni vandans birtist svo þegar þessir stóru gallar fjármálaáætlunarinnar leggjast allir saman á eitt;  Það myndast olía á eld ójöfnuðar. Óstöðugleiki og veik samneysla eykur ójöfnuð. Og það er ójöfnuðurinn sem er mesta áhyggjuefni stjórnmálanna um allan heim.   Með breikkandi bilinu fjölgar reiðum á öðrum endanum og firrtum á hinum endanum.

Og verst af öllu er svo að á endanum geta jaðrarnir náð saman; þannig að réttlát reiði þeirra sem of lítið hafa umbreytist í byr í segl þeirra firrtu.  Og þá geta myndast kjöraðstæður til að rækta pólitísk   skrímsli í skápum.  Sem alltof víða í alþjóðlegum stjórnmálum hafa verið að láta á sér kræla. Það vill held ég ekkert okkar fara þangað.

En við verðum þá að taka beygjuna þegar kemur að næstu gatnamótum.