Í ljósi upplausnar í alþjóðamálum þessi misseri er í raun kostulegt að lesa „Tillögu til þingsályktunar um stefnu í varnar og öryggismálum, sjá þingskjal 251-215 mál, 157. löggjafarþing 2025-2026.“ „Vinaþjóð okkar“, Bandaríki Norður Ameríku, hótar nágrannalöndum sínum, Kanada og Grænlandi ítrekað yfirtöku með mögulega hernaðarlegum aðgerðum. Bandaríkin stunda sjórán á alþjóðlegu hafsvæði, m.a. innan okkar lögsögu, stundar aftökur sjó- og fiskimanna vegna gruns um smygl og rænir þjóðhöfðingja með hervaldi. Með þessar staðreyndir fyrir augum eru fulltrúar íslensku þjóðarinnar á Alþingi Íslendinga að sammælast um „stefnu í varnar og öryggismálum“. Í aðdraganda umræðunnar á Alþingi um þessa stefnu lýsir forsætisráðherra yfir því að „Íslendingar geti treysti á bandaríkin“. Engin önnur Evrópuþjóð gerir það í dag. Ríkisstjórn Íslands, og að því er virðist þingheimur allur, er fastur í nauðhyggjunni um að varnarsamningurinn við Bandaríkin sé eini kostur okkar til að reyna að tryggja öryggi landsins. Það er rækilega undirstrikað í tillögunni til þingályktunar á þingskjali 251-215:
Liður 4.2 Að efla varnarsamstarf við Bandaríkin á grundvelli varnarsamnings frá 1951 með áherslu á sameiginlega varnarhagsmuni og áhættuþætti sem hafa áhrif á þá. Varnarskuldbindingar Bandaríkjanna gagnvart Íslandi í varnarsamningnum frá 1951 eru önnur tveggja stoða varnarmála á Íslandi ásamt aðildinni að Atlantshafsbandalaginu og hafa Bandaríkin allt frá stofnun lýðveldisins verið mikilvægasta bandalagsríki Íslands í varnar- og öryggismálum. Náið samstarf Bandaríkjanna og Íslands grundvallast á sameiginlegum öryggishagsmunum og gildismati. Það byggist á sterkum grunni og er í stöðugri þróun. Hernaðarmáttur, efnahagslegt og pólitískt vægi Bandaríkjanna og áhersla á virðingu fyrir alþjóðalögum hefur skipt sköpum fyrir þróun alþjóðakerfisins frá lokum síðari heimsstyrjaldarinnar. Sjaldan hefur verið mikilvægara að leggja rækt við sambandið við Bandaríkin og vinna að sameiginlegum hagsmunum í varnar- og öryggismálum, ekki síst á Norður-Atlantshafi og norðurslóðum, sem hafa fengið aukið pólitískt vægi, (undirstrikanir mínar).
Samkvæmt þingsályktunartillögunni eru aðeins tvær mögulegar stoðir varnarmála fyrir Ísland, aðildin að NATO og varnarsamningurinn við BNA. NATO hefur sennilega aldrei staðið veikara en í dag og hinn sérstaki varnarsamningur er við ofbeldisfyllsta herveldi sögunnar, stórveldi með áratuga langa slóð blóðugra hernaðaraðgerða víða um heim sem kostað hafa miljónir saklausra borgara lífið. Að Alþingi Íslendinga skuli í dag geta boðið Íslendingum upp á tillögu um stefnu í öryggis- og varnarmálum með þessum áherslum er fullkomlega óskiljanlegt. Að vísa til „sameiginlegs gildismats“ er gróf móðgun við Íslenska þjóð. Og að vísa til „áherslu á virðingu fyrir alþjóðalögum“ í sömu málsgrein og Bandaríki Norður Ameríku eru nefnd, er sóðalegur brandari og móðgun við allt hugsandi fólk.